กฎหมายภาษีเงินได้บุคคลธรรมดากับคนต่างด้าวในประเทศไทย

   ประมวลรัษฎากรเป็นกฎหมายภาษีซึ่งกำหนดให้บุคคลธรรมดาที่มีเงินได้พึงประเมินตามที่กฎหมายกำหนด มีหน้าที่ต้องนำเงินได้ดังกล่าวมาคำนวณภาษีตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนด โดยมาตรา 41 แห่งประมวลรัษฎากร กำหนดว่า
   “ผู้มีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้ว เนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทย หรือเนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทย หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในประเทศไทย ต้องเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ ไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ
   ผู้อยู่ในประเทศไทยมีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้ว เนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในต่างประเทศ หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในต่างประเทศ ต้องเสียภาษีเงินได้ตามบทบัญญัติในส่วนนี้ เมื่อนำเงินได้พึงประเมินนั้นเข้ามาในประเทศไทย
   ผู้ใดอยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะ รวมเวลาทั้งหมดถึง 180 วัน ในปีภาษีปีใด ให้ถือว่าผู้นั้นเป็นผู้อยู่ในประเทศไทย”
   บทบัญญัติดังกล่าวได้กำหนดหลักในการจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา 2 หลัก ได้แก่
   1. หลักการได้มาซึ่งเงินได้จากแหล่งในประเทศ หรือเรียกว่า “หลักแหล่งเงินได้” (Source Rule)
   2. หลักการได้มาซึ่งเงินได้เกิดจากแหล่งนอกประเทศ หรือเรียกว่า “หลักถิ่นที่อยู่” (Resident Rule)
   ทั้ง 2 หลักนี้มีความแตกต่างกันตามตารางดังนี้